Parafia

fara ZAPRASZAMY w pierwsze piątki miesiąca na spotkania w Parafii pw. św. Wojciecha w Przasnyszu, ul. Św. Wojciecha 1b. Zaczynamy Adoracją Najświętszego Sakramentu o godz. 17.00, następnie Msza św o godz. 18.00, a potem spotkanie w sali na plebani.
Opiekunem duchowym Ogniska jest ks. prał.dr Andrzej Maciejewski.
Parafia św. Wojciecha >>>
Diecezja płocka >>>

Miesięczne archiwum: Grudzień 2016

iv-niedziela-sycharowska

Zapraszamy na kolejne spotkanie WTM Sychar Przasnysz 6 stycznia 2017 r.

17.00 Adoracja Najświętszego Sakramentu w ciszy

18.00 Msza św. w intencji małżeństw naszego ogniska

Po Mszy św. spotkanie w salce na plebani.

Zapraszamy:-)

nowy-rok

W uroczystość Świętej Rodziny 30 grudnia 2016 r. wspólnie z Domowym Kościołem i innymi wspólnotami, którym bliska jest troska o małżeństwa i rodziny w naszej parafii rozpoczynamy tydzień modlitwy za rodziny i małżeństwa. Każdą Mszę św.  o godz.18.00 będzie poprzedzać od godz.17.00 Adoracja Najświętszego Sakramentu i różaniec z rozważaniami na temat rodziny i małżeństwa. Nasze modlitwy zakończą się 8 stycznia 2017 r. kiedy to świadectwo na każdej Mszy św. będą głosić członkowie naszej wspólnoty.

Zapraszamy do wspólnej modlitwy.

tydzien-modlitw

Duszpasterstwo powinno być prowadzone w rodzinie i przez rodzinę – napisali członkowie Rady Społecznej przy Biskupie Płockim w wydanym 15 grudnia oświadczeniu pt. „Duszpasterska i społeczna troska o rodziny na Mazowszu”.

Poniżej treść oświadczenia:

1. Realizując zalecenia 43 Synodu Diecezji Płockiej oraz wsłuchując się w żarliwą prośbę papieża Franciszka, dotyczącą obrony rodziny (adhortacja apostolska Amoris laetitia), Kościół Płocki podejmuje w nowym roku duszpasterskim doniosłą inicjatywę duszpasterską, której celem jest poprawa kondycji duchowej, moralnej i społecznej rodzin żyjących na Mazowszu. Dał temu wyraz Biskup Płocki w Liście na rozpoczęcie nowego roku liturgicznego i duszpasterskiego [2016/17]. Biskup Piotr Libera nie tylko podkreślił znaczenie małżeńskiej i rodzinnej ewangelizacji, ale wskazał wspólnoty parafialne i katolickie organizacje prorodzinne, które powinny podjąć działania przezwyciężające kryzys rodzin. W Diecezji Płockiej ogólnopolski program duszpasterski – Idźcie i głoście nowy rok tajemnic Pana realizuje się w rodzinie i poprzez rodzinę.

2. Dzieje się to w czasie, gdy w Polsce dochodzi do znaczącej zmiany w polityce prorodzinnej. Rada Społeczna pozytywnie ocenia działania wspierające rodzinę oraz apeluje do wszystkich sił politycznych i społecznych, by politykę prorodzinną wyłączyć z walki politycznej i ideologicznej. Deklarujemy gotowość do współpracy z wszystkimi, których celem jest polityka prorodzinna, powszechna, progresywna i neutralna (Księga Synodalna Gdzie jest Bóg, tam jest przyszłość. 43 Synod Diecezji Płockiej, Płock 2015, s. 146 ,nr 65).

3. Płocki model duszpasterstwa rodzin prezentuje duszpasterstwo pozytywne, gościnne, umożliwiające stopniowe pogłębianie wymagań Ewangelii. Szczególne uznanie należy się tym małżonkom i rodzicom, którzy budują Kościół domowy, po chrześcijańsku rozwiązują kryzysy rodzinne, troszczą się tak samo o wychowanie własnych dzieci, jak i znajdują czas na aktywne uczestnictwo w Parafialnych Radach Duszpasterskich, Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich, Kościele Domowym, Ruchu Rodzin Nazaretańskich, Akcji Katolickiej, Wspólnocie Trudnych Małżeństw „Sychar”.

4. Szczególną rolę w duszpasterstwie rodzin mają do spełnienia osoby starsze, w tym dziadkowie i babcie. Jako prawdziwi nauczyciele mądrości, tradycji rodzinnych i wartości chrześcijańskich, zasługują na wdzięczność i szacunek. Zapełniając przedziały między pokoleniami, łączą dzieci i młodzież z historią własnych rodzin i parafii, Mazowsza i Polski. Doznając szacunku od dzieci i wnuków, ułatwiają młodym pokoleniom zakorzenienie się w glebie zbiorowej historii (por. Amoris laetitia, nr 193).

5. W tym kontekście ważne jest precyzyjne zdefiniowanie przyczyn współczesnego kryzysu rodziny. Identyfikując je na poziomie kulturowym, społecznym i gospodarczym, trzeba wymienić kulturę tymczasowości, konsumpcji, nastawienie egoistyczne. Nie można przeoczyć dużej liczby dzieci wychowywanych przez jednego z rodziców, a także ubóstwa w wielu rodzinach, braku mieszkań i problemów związanych z emigracją rodziców. Papież Franciszek zwraca uwagę na szczególne wyzwania związane z cierpieniem migrantów, handlem dziećmi, prostytucją, przemocą w rodzinie, szczególnie wobec kobiet, tragicznymi konsekwencjami braku ojca w rodzinie.

6. Krytycznie należy podejść do niebezpieczeństw wynikających z ideologii gender i skutków rewolucji seksualnej, zwłaszcza pornografii. W tym kontekście wysiłek edukacyjny, pedagogiczny i medyczny w obronie życia i integralnie pojętego wychowania seksualnego powinien znaleźć swoje odbicie w trosce o poradnie rodzinne przy parafiach, specjalistyczne centra pomocy rodzinie w byłych miastach powiatowych, domy samotnej matki, stworzenie ośrodka opiekuńczo-adopcyjnego w Płocku czy w działalności Centrum Psychologiczno-Pastoralnego Metanoia.

7. Członkowie Rady Społecznej zwracają uwagę na chrześcijański styl pracy w tych ośrodkach. Polega on na gotowości do współpracy z ludźmi dobrej woli, którym leży na sercu dobro rodzin, dzieci, matek i ojców, osób w podeszłym wieku. Oznacza to także współpracę z samorządami, władzami lokalnymi, Kościołami siostrzanymi. Członkowie Rady Społecznej zwracają uwagę na możliwości, jakie stworzyła Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Nakłada ona na jednostki samorządu terytorialnego oraz organy administracji rządowej obowiązek wspierania rodzin przeżywających trudności. Na naczelnym miejscu wymienia się tu współpracę z Kościołami i związkami wyznaniowymi. (…)

9. Członkowie Rady Społecznej żywią głębokie przekonanie, że duszpasterska troska o rodzinę w Diecezji Płockiej pozwoli odkrywać te siły, które zrodziła tajemnica Bożego Narodzenia i tajemnica Nazaretu. Niech więc Nazaret przypomina (…), czym jest rodzina, czym jest komunia miłości, jej surowe i proste piękno, jej święty i nienaruszalny charakter. Niech pozwoli zobaczyć, jak (…) niezastąpione jest wychowanie w rodzinie, niech nauczy (…), że w sferze społecznej ma ono pierwszorzędne i niezrównane znaczenie (Paweł VI, Przemówienie w Nazarecie, 5 stycznia 1964 r.).

http://plockierodziny.pl/diecezja/troska-o-rodziny-na-mazowszu/

gn1

gn2

 

spotkanie-wigilijne

Na grudniowym spotkaniu zatrzymaliśmy się na tekście Listu Apostolskiego papieża Franciszka „Misericordia et Misera” Zwłaszcza na takich jego fragmentach jak:

Miłosierdzie i nieszczęśliwa to dwa słowa, których używa św. Augustyn, aby opisać spotkanie Jezusa z cudzołożnicą (por. J 8,1-11). Nie mógł znaleźć piękniejszych i bardziej zgodnych ze sobą słów, by uzmysłowić tajemnicę miłości Boga, wychodzącego na spotkanie grzesznika: „Dwoje pozostało: nieszczęśliwa i miłosierdzie” (In Joh 33,5). Ileż w tym opisie Bożego współczucia i sprawiedliwości! Płynąca z niego nauka rzuca światło na zakończenie Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia, wskazując jednocześnie drogę, którą mamy podążać w przyszłości.

Jak i szczególnie bliskim naszej wspólnocie pocieszenie

13. Miłosierdzie ma również oblicze pocieszenia. „Pocieszcie, pocieszcie mój lud!” (Iz 40,1), to serdeczne słowa, jakie prorok pozwala usłyszeć także dzisiaj, aby do tych, którzy cierpią i są pogrążeni w bólu mogły dotrzeć słowa nadziei. Nigdy nie pozwólmy się okraść z nadziei płynącej z wiary w zmartwychwstałego Pana. To prawda, że często jesteśmy wystawieni na ciężką próbę, ale nigdy nie może zabraknąć pewności, że Pan nas kocha. Jego miłosierdzie wyraża się także w bliskości, czułości i wsparciu, które wielu braci i sióstr może zaoferować, kiedy przychodzą dni smutku i nieszczęścia. Ocieranie łez to konkretne działania, przełamujące krąg samotności, w którym często jesteśmy zamknięci.

Wszyscy potrzebujemy pocieszenia, ponieważ nikt nie jest wolny od cierpienia, bólu i niezrozumienia. Ile bólu może spowodować gorzkie słowo będące owocem wrogości, zazdrości i złości! Ile cierpienia wywołuje doświadczenie zdrady, przemocy i opuszczenia; ileż goryczy w obliczu śmierci osób bliskich! Jednak Bóg nigdy nie jest daleko, gdy przeżywamy te tragedie. Słowo dodające otuchy, uścisk sprawiający, że czujesz się zrozumiany, czułość pozwalająca dostrzec miłość, modlitwa, pozwalająca być silniejszym… – wszystko to jest wyrazem bliskości Boga poprzez pocieszenie ze strony braci.

Czasami także wielką pomocą może być milczenie; bo nieraz brakuje słów, aby odpowiedzieć na pytania osób cierpiących. Jednakże brak słowa można zastąpić współczuciem kogoś, kto jest obecny, bliski, kocha i wyciąga rękę. To nieprawda, że milczenie jest aktem poddania się, wręcz przeciwnie, jest to chwila siły i miłości. Również milczenie należy do naszego języka pocieszenia, ponieważ zamienia się w praktyczne dzieło dzielenia się i uczestnictwa w cierpieniu brata.

Spotkanie było też okazją do złożenia życzeń imieninowych naszemu opiekunowi ks. Andrzejowi Maciejewskiemu, o którym pamiętamy w naszych modlitwach.